2 ปีต่อมา
“อืมม~ เพลียจัง...”
ดวงตากลมสวยกะพริบปริบๆ พยายามปรับกับแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามา ร่างเย้ายวนเปลือยเปล่าพลิกตัวไปมาอย่างนึกขี้เกียจ เพราะหลังจากรับปริญญาเสร็จ เธอก็ไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆ จนดึกดื่น กว่าจะได้กลับมาที่บ้านก็เพลียจนร่างแทบสลายอยู่แล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ใครมันมากวนตั้งแต่เช้าเนี่ย...”
เสียงหวานพึมพำอย่างนึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย เพราะตั้งใจจะนอนต่อ แต่กลับมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียได้
ปกติเธอสั่งของออนไลน์อยู่บ่อยๆ เลยไม่ได้เอะใจอะไร จึงลุกขึ้นมาสวมชุดคลุมตัวยาวสีขาวคลุมเอาไว้ลวกๆ แล้วเดินออกมาเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นใคร ร่างกายก็แข็งทื่อมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ดวงตาแดงระเรื่อขึ้นมาทีละน้อยอย่างห้ามไม่ได้
“ละ ลุงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...” เบลล่าแทบหาเสียงของตัวเองไม่เจอ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไม่ได้เจอหน้ากันมาเป็นเวลาสองปีกว่า
แต่เขากลับมาหาเ
