เปลือกตาบางกระพริบถี่ก่อนจะเปิดขึ้นจนเต็มตา คิ้วคู่สวยขมวดเข้ากันพลางนึกบางอย่างก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ ความเจ็บปวดเสียใจก่อนหน้าก็จู่โจมเธอเข้าอย่างจัง เพราะความโง่เขลาของเธอที่มัวแต่หลงผิด ทุกอย่างเลยออกมาเป็นแบบนี้
พลันมือเรียวลูบลงบนหน้าท้องที่เคยเป็นก้อนนูนก่อนหน้านี้ ในตอนนี้เหลือเพียงหน้าท้องแบนราบว่างเปล่าไร้สิ่งมีชีวิต
‘หนูจากไปแล้วสินะ แม่ขอโทษ…ถ้าแม่ฉลาดกว่านี้เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เป็นแบบนี้’
ดวงตาบวมช้ำละจากหน้าท้องที่เคยนูนป่อง พลันกลอกกลิ้งดวงตาขึ้นด้านบนเพื่อไมให้น้ำตาไหลออกมา มือเรียวจับขยำเนื้อผ้าที่ปกปิดหน้าท้องแบนราบแน่น ความเจ็บปวด ความเสียใจ และความคับแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก ในที่สุดก็ถูกปลดปล่อยออกมาเป็นหยาดน้ำตาที่ล้นทะลักออกมาจากดวงตาคู่สวย
“เปรม เป็นยังไงบ้าง?”เสียงสะอื้นไห้ของร่างบนเตียงปลุกปริมให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอนอนเฝ้าน้องสาวอยู่บนโซฟาตัวยาวทั้งคืนไม่ไปไหน
