ตอนที่ 14
ไม่เห็นต้องอาย
มือของต้นหนาวสั่นเล็ก ๆ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาดูแลกันแบบนี้ แต่ว่าที่ผ่านมาหญิงสาวจะนอนคว่ำบนเตียงเสียมากกว่า เมื่อเห็นหลังเปลือยเปล่าแบบนี้ก็อดจินตนาการถึงอีกฝั่งไม่ได้ ไวกว่าความคิดสายตาคมหันไปสบกับกระจกที่วางเยื้องอยู่ที่เตียง มันสะท้อนให้เห็นก้อนนุ่มอวบอิ่มจากมุมข้างจนเต็มตา
พยายามควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ให้คิดอะไรแปลก ๆ ทว่าสายตากลับเหลือบไปทางกระจกเป็นระยะ ๆ เขาลากมือไปมาตามแผ่นหลังเนียนอย่างลวก ๆ เพราะกลัวจะควบคุมตัวเองไม่ไหว แต่เหมือนลูกพีชไม่ให้ความร่วมมือเลยแม้แต่น้อย เพราะเจ้าตัวนั้นส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอออกมาแผ่วเบา
เสียงในลำคอกลับดังกึกก้องชัดเจนในหัวของต้นหนาว รู้ได้เลยว่าตอนนี้ฝ่ามือของตนของร้อนผ่าว แต่ถ้าจะหยุดกลางคันก็ดูมีพิรุธเกินไป เขาไล่มือไปทาตรงเนินไหล่ แล้วถูให้เนื้อครีมซึมเข้าผิวเนียนอย่างรวดเร็ว เลื่อนลงมาถูวนไปมาย้ำ ๆ ลากตามแนวกระดูกสันห
