“ฉันไม่ได้เทพ เธอซื่อบื้อเองต่างหาก”
เปอร์เซียตาลุกวาว ก่อนจะถลึงตาใส่กระต่ายลูกรัก
ทีเป็นเลนินนี่อยู่กับที่ยอมให้จับ พอเป็นเธอหน่อยกลับเชิดใส่ โคตรสองมาตรฐาน เอ๊ะ! หรือมันเป็นตัวเมียกันแน่ เพราะว่าเธอลืมถามเขาเลยว่าลูกกระต่ายตัวนี้เพศอะไร
“ชิ! ไม่ใช่ว่ากระต่ายตัวนี้เป็นตัวเมียหรอกนะ!”
“แน่นอนฉันไม่ยอมให้ตัวผู้อยู่ใกล้เธอหรอก”
ได้ยินอย่างนั้นเธอก็ยิ้มตาหยีและเข้ามากอดเอวสอบหลวม ๆ จากด้านหลัง ขณะที่เขากำลังเปิดกรงและยัดเลเซียเข้าไปข้างใน เธอชะโงกหน้าไปมองก่อนจะยักคิ้วให้กระต่ายลูกรัก ท่าทางยียวนของเธอตกอยู่ในสายตาเรียวยาวของเขาตลอด เพราะตรงหน้าของทั้งคู่เป็นผนังที่เป็นวัสดุสะท้อนภาพ แม้ไม่ชัดแต่ก็พอจะเห็นเป็นเงาเลือนราง
“พี่นินขี้หึงจัง”
“เพราะเธอชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่ว” เขาตอบเสียงเย็น เธอจึงรีบประท้วงทันที หว่านเสน่ห์อะไรกันไม่เคยเลยสักครั้ง สาบาน!
เธอรีบผละตัวออกมา ก่อนจะเดินอ้อมม
