06.30 น.
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องหอ ที่เต็มไปด้วยร่องรอยของพายุรักเมื่อคืน กลีบกุหลาบกระจัดกระจายอยู่บนพื้นพร้อมกับชุดเจ้าสาวและสูทราคาแพงที่ถูกถอดทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี
ตุลย์ลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นริ้วไปทั่วตัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อวานเขายืนรับแขกทั้งคืน หรือเป็นเพราะออกรบบนเตียงที่ลากยาวจนเกือบถึงรุ่งเช้ากันแน่
ทว่าความอุ่นซ่านจากร่างบางที่นอนซุกอยู่แนบอกกลับทำให้เขายิ้มออกมาอย่างสุขล้น ก่อนจะก้มจูบลงบนหน้าผากมนของนาวที่ยังหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลีย
ตุลย์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงซึ่งเขาปิดเสียงเงียบไว้ตลอดทั้งคืน ทันทีที่หน้าจอสว่าง ดวงตาที่ปรือปรอยก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเต็มตา
สายที่ไม่ได้รับเกือบยี่สิบสาย ทั้งจากม๊า ป๊า และที่หนักที่สุดคือไอ้เพลิง
“ฉิบหาย นี่พระอุปัชฌาย์มารอโกนหัวแล้วหรือไงถึงโทรตามกันขนาดนี้!”
ตุลย์
