บานประตูลิฟต์ส่วนตัวเลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุลคลที่ทำให้คนทั้งห้องประชุมถึงกับหยุดหายใจ
คุณธนัทนั่งสงบนิ่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าที่เขาเป็นคนบังคับเอง ใบหน้าที่เคยดูซูบซีดบัดนี้กลับดูมีเลือดฝาดและเต็มไปด้วยรังสีแห่งอำนาจที่แผ่ซ่านจนน่าเกรงขาม โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์ของตุลย์เดินตามหลังมาเป็นขบวน
“คุณ...คุณพี่!”
สุนีอุทานออกมาเสียงแผ่ว ผิวหน้าซีดสลับเขียวราวกับเห็นผี เธอถอยหลังกรูดจนเก้าอี้แทบพลิกคว่ำ
เช่นเดียวกับริชษาที่อ้าปากค้างจนพูดไม่ออก สันดานดิบที่เพิ่งแสดงออกมาเมื่อครู่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยสายตาเย็นชาของคุณธนัทที่ตวัดมองมา
“เป็นยังไงสุนี ริชษา ผิดหวังมากใช่ไหมที่เห็นฉันยังมีลมหายใจ”
น้ำเสียงของคุณธนัททุ้มต่ำทว่าทรงพลังอำนาจจนกรรมการบอร์ดบริหารทุกคนต้องลุกขึ้นยืนทำความเคารพโดยอัตโนมัติ
“มะ...ไม่ใช่ค่ะคุณพี่ นีแค่ดีใจที่คุณพี่หายไวขนาดนี้”
สุนีพยายามปั้นหน้ายิ้มที่ด
