เมื่อเห็นว่าความสนใจของบรรดาเจ้าพ่อถูกน้องสาวทั้งสองดึงไปจนหมด ทอยก็ไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป เขาอาศัยช่วงชุลมุนจับข้อมือเรียวของเนล่าไว้มั่นก่อนจะกึ่งจูงกึ่งเดินพามุดฝูงชนออกมาจนถึงจุดที่บิ๊กไบค์คันหรูจอดสง่าอยู่ “ไปกันเถอะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ทอยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางเดินตรงไปที่รถ “ดะ...เดี๋ยวนะคะ ไปคันนี้เหรอ?” เนล่าเบิกตาโตมองเจ้าอสูรกายเหล็กสีดำสนิทที่ดูดุดันและคันใหญ่กว่าบิ๊กไบค์ทั่วไปที่เธอเคยเห็น “คันนี้แหละถึงเร็วดี รับรองว่าป๊าเนล่าตามไม่ทันแน่” เขาตอบติดตลกพลางขยับยิ้มมุมปาก “แต่...เนล่าไม่เคยนั่งรถแบบนี้นะคะ” เธออึกอักพลางมองดูความสูงของเบาะรถและเสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูที่ตัวเองสวมอยู่ ซึ่งดูจะไม่เอื้ออำนวยกับการซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันยักษ์เอาเสียเลย ทอยไม่ตอบคำถามนั้น แต่เขากลับหันไปหยิบหมวกกันน็อกเต็มใบสีดำเงาที่เขาเตรียมมาวางไว้ล่วงหน้าขึ้นมา ฝ่ามือหนาค่อยๆ บรรจงสวมม

