“กลับกันเลยไหมครับ” ตุลย์เอ่ยเสียงถามขึ้น ประธานหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับผายมือให้คุณธนัทเดินนำออกไปก่อนอย่างน้อบน้อม ตามมารยาทที่ถูกสั่งสอนมาอย่างดี
ทว่าจังหวะที่ทุกคนกำลังมุ่งหน้าออกจากร้าน ริชษาที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อให้ทันคนตัวสูงก็รีบโพล่งแผนการที่วางไว้ในใจออกมาทันที
“คุณตุลย์ค่ะ ริชษาขอติดรถคุณตุลย์กลับบริษัทด้วยได้ไหมคะ พอดีริชษาจอดรถไว้ที่นั้นน่ะค่ะ” ตุลย์ยังไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อ ทว่าริชษาเห็นท่าทางประธานหนุ่มที่ไม่ใยดีต่อคำร้องขอของตัวเอง เธอจึงรีบอ้างเหตุผลใหม่ขึ้นมา
“พอดีคุณพ่อต้องรีบเข้าบริษัทด้วย ถ้าย้อนไปส่งริชษาที่เลิศวิริยะอีก คงจะเสียเวลาเกินไปค่ะ”
และในจังหวะนั้นเอง...
บรื้นนนน!
เสียงเครื่องยนต์อันทรงพลังกระหึ่มก้องไปทั่วบริเวณ ก่อนที่รถสปอร์ตสุดหรูจะทะยานเข้ามาจอดเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าร้านอาหาร ตัวรถที่มีลักษณะโดดเด่นและสีพิเ
