ติ๊ง!
เสียงสัญญาณแจ้งเตือนว่าลิฟต์ทะยานมาถึงชั้นเพนท์เฮาส์สุดหรูซึ่งครอบครองพื้นที่ทั้งชั้น ทันทีที่บานประตูโลหะสีทองเปิดออก กลิ่นอายความหรูหราและความเงียบสงัดของห้องพักก็ต้อนรับคนทั้งคู่ ทว่าไม่มีใครมีแก่ใจจะชื่นชมความงามของวิวเมืองหลวงยามค่ำคืนผ่านกระจกบานยักษ์นั้น
ตุลย์ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวที่จะเดินไปถึงเตียงนอน เขาประคองกึ่งดันร่างบางให้พ้นขอบลิฟต์ออกมาเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะกดร่างของนาวเข้ากับผนังเย็นเฉียบข้างประตูลิฟต์นั้น
“อื้อ ตุลย์ ใจร้อนไปไหม” นาวหอบหายใจถี่ ใบหน้าสวยแดงก่ำแววตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มที่บัดนี้ดูอันตรายกว่าครั้งไหนๆ ที่เธอเคยเห็น
“ฉันรอมาสามปี แกว่าฉันใจร้อนเกินไปงั้นเหรอ!”
ตุลย์คำรามชิดริมฝีปากบาง ก่อนจะกัดเม้มเข้าริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของนาวขึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างก็เริ่มทำหน้าที่ ‘ทวงคืน’ สิ่งที่เป
