สุนีและริชษาเดินตามออกมาส่งนาวและตุลย์ ที่หน้าคฤหาสน์ธีรเมธากุลด้วยสีหน้าแช่มชื่นอย่างผิดปกติ
ทันทีที่นาวกำลังจะก้าวขึ้นรถ สุนีก็ถลาเข้าไปคว้ามือเรียวเล็กของลูกเลี้ยงมากุมไว้แน่น แววตาของแม่เลี้ยงอาบไปด้วยน้ำตาจอมปลอมที่พร้อมจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อ
“หนูนาว น้าขอบใจมากนะลูกที่อุตส่าห์เป็นห่วงคุณพ่อ” สุนีบีบมือนาวสุดแรง พลางส่งยิ้มอ่อนหวานทว่าแฝงไปด้วยคำเตือนที่เย็นเยียบ “แต่ต่อจากนี้ไปหนูนาวไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะจ๊ะ น้าจะดูแลคุณพ่อเป็นอย่างดีเอง”
นาวจ้องมองมือที่กุมมือเธออยู่ด้วยความรู้สึกขยะแขยงจนอยากจะสะบัดทิ้ง ทว่าเธอกลับฝืนยิ้มอย่างกล้ำกลืนฝืนทน แววตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแม่เลี้ยงราวกับจะกระชากความชั่วร้ายออกมาตีแผ่
แต่เธอก็พยายามข่มอารมณ์ไว้ เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของพ่อและป้าหอม ที่ยังอาศัยอยู่ในชายคาเดียวกันกับผู้หญิงใจร้ายคนนี้
“นาวก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะคุณน้า อ้อ…
