ภายใต้แสงไฟสีวอร์มไวท์ที่สลัวภายในเพนท์เฮ้าส์สุดหรู ตุลย์ค่อยๆ วางร่างบางของนาวลงบนเตียงกว้างอย่างทะนุถนอมราวกับเธอคือตุ๊กตาแก้วล้ำค่าที่อาจแตกสลายได้เพียงแค่สัมผัสแรงๆ
เขาจัดการถอดรองเท้าและห่มผ้าผืนหนาให้เธออย่างเบามือที่สุด ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง จ้องมองใบหน้าสวยยามหลับใหลของเธออยู่อย่างนั้นเนิ่นนานนับชั่วโมง
ความเงียบสงัดถูกปกคลุมด้วยเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคนขี้เซา ตุลย์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของนาวเปรียบเสมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดสติสัมปชัญญะของเขาให้ค่อยๆ หลุดลอยไป
“อืม...”
คนตัวโตพึมพำในลำคออย่างอดรนทนรอไม่ไหวอีกต่อไป ความตั้งใจที่จะให้เธอหลับยาวถึงเช้าพังทลายลงในวินาทีที่เห็นริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อย
ตุลย์โน้มใบหน้าลงไปจนจมูกโด่งเป็นสันคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนใส ก่อนจะค่อยๆ ลากไล้มาที่ซอกคอขาวระหงอย่างโหยหา
“นาว...ตื่นได้แล้วคนส
