“ตื่นได้แล้ว คนขี้เซา”
เสียงชายหนุ่มเอ่ยชิดเนินเนื้ออวบทักทายยามเช้าอย่างแผ่วเบา ใบหน้าหล่อเหลาคลอเคลียเต้าเนื้อก้อนกลมขาวราวกับซาลาเปานึ่งสุกใหม่ๆ
ตุลย์ฝังจมูกโด่งคมลงบนความนุ่มหยุ่น สูดดมความหอมละมุนซ้ำๆ ทว่าสัมผัสชวนสยิวนั้นกลับดูคุกคามมากกว่าการปลุกให้นาวตื่น
กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างเล็กที่เริ่มขยับหนีสัมผัสรุกรานที่แสนวาบหวามนั้น ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ยามเช้าของคนตัวโตได้เป็นอย่างดี
หลังจากลงเครื่องกลับจากภูเก็ตเมื่อคืน ตุลย์ก็ใช้เล่ห์เหลี่ยมชักแม่น้ำทั้งห้ามาหว่านล้อมไม่ยอมให้นาวกลับคอนโดตัวเอง จนสุดท้ายเธอก็ต้องระเห็จมานอนที่เพนต์เฮาส์ของเขาจนได้
“อื้อออ”
นาวครางงึมงำในลำคอพลางพยายามพลิกกายหนี ทว่าอ้อมแขนแกร่งกลับรัดเอวบางไว้แน่นจนแผ่นหลังเนียนเบียดชิดกับอกกว้างที่เปลือยเปล่า จนคนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เริ่มตื่นตัวดุนดันอยู่บั้นท้ายมน
“ถ้ายังไม่ตื่น จะปลุกด้วยอย่างอื่นแทนปา
