คฤหาสน์ตระกูลธีรเมธากุลยามเย็นยังคงเงียบสงบ จนกระทั่งรถยุโรปคันหรูของตุลย์ เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้าน ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ร่างเล็กบอบบางในชุดนักเรียนมัธยมปลายก็กระโดดลงจากรถแล้ววิ่งจี๋เข้าบ้านไปราวกับติดเทอร์โบ ทิ้งให้คนเป็นพ่อนั่งนิ่งค้างอยู่บนเบาะหลังด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูกว่ากำลังทึ่งหรือช็อกกับวีรกรรมวันนี้ของลูกสาวตัวดีกันแน่
ขณะที่ตุลย์กำลังก้าวลงจากรถ วัช ลูกน้องคนสนิทที่ตอนนี้ขยับตำแหน่งมาเป็นบอดี้การ์ดประจำตัวคุณหนูเทียแบบเต็มตัว ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยท้วงเจ้านายขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่เจ็บจี๊ด
“ท่องไว้นะครับนาย ลูกกูเหมือนกู!”
“ไอ้วัช! มึงไม่ช่วยปลอบแล้วยังเสือกพูดให้กูขนลุกอีก!” ตุลย์หันไปถลึงตาใส่ลูกน้องหน้าตาย ก่อนจะรีบก้าวยาวๆ ตามลูกสาวเข้าบ้านไป
“ม๊าขาาา! เทียกลับมาแล้วค่ะม๊า”
เสียงใสของเทียดังมาก่อนตัว เธอวิ่งปราดเข้าไปหานาวที่กำลังวางจานผลไม้ลงบนโต๊ะในห้องรับแข
