| นารา |
นานกว่าหกเดือนที่ฉันหนีหน้าจากทุกคนมาทำงานไกลถึงภูเก็ต ทั้งๆ ที่บอกแม่กับพี่แพรวว่าทำงานอยู่เชียงใหม่ ที่ทำไปก็เพราะกลัวใครบางคนจะหาเจอ แต่ดีที่ไม่มีใครรู้ว่าฉันแอบกลับบ้านเดือนละครั้ง เพื่อไม่ให้แม่เป็นห่วงจนผิดสังเกต
งานที่โรงแรมของเจสซี่ช่วงนี้ดูซาลงจากหลายเดือนก่อน เพราะตอนนี้เป็นหน้าโลว์ซีซั่น ถึงมันจะไม่ค่อยสนุกเท่างานเดิมที่ได้คอยจัดการนู่นนี่อยู่ตลอดเวลา แต่พออยู่ที่นี่ก็ได้รู้สึกเหมือนทุกวันเป็นวันพักผ่อน แม้บางวันจะเบื่อๆ บ้าง แต่ถ้าเทียบกับค่าตอบแทนก็ถือว่าคุ้มค่ามาก เพราะอย่าลืมว่าฉันยังมีหนี้ก้อนโตที่จะต้องจ่ายคืนให้กับครอบครัวนั้นอยู่ไม่น้อย
ครืด ครืด...เสียงสั่นของมือถือฉันดังขึ้นระหว่างที่ฉันคิดอะไรเพลินๆ อยู่ที่โต๊ะทำงาน เมื่อยกขึ้นดู ถึงไม่อยากรับแค่ไหนก็ต้องรับ เพราะสายนี้สำคัญ ไม่รับไม่ได้เลย
“ว่าไงเจส”
[บันนี่ คืนนี้ยูว่างไหม? ช่วยไอหน่อย!!]
อย่าแปลกใจถ้
