| นารา |
กว่าชั่วโมงที่สามคนนั้นนั่งคุยกันอย่างออกรสออกชาติ จะมีก็แต่ฉันที่นั่งเงียบ ถามคำตอบคำ ไม่ใช่เพราะไม่อยากคุย เพราะอย่างที่รู้นิสัยฉันคือพูดมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่ที่ไม่กล้าคุยเพราะกลัวจะหลุดมากกว่า
ในระหว่างนั้น คุณก้องภพเดินไปที่แผงไฟตรงประตูแล้วหยิบรีโมทปรับแสงไฟลง จนตอนนี้ความสว่างในห้องเริ่มลดลง เอาง่ายๆ เรียกว่ามืดเหอะ มีแต่แสงเลเซอร์และแสงจากดิสโก้บอลจากด้านนอกที่ส่องเข้ามาเป็นระยะเท่านั้น
O_O
หมับ!! คนข้างๆ ขยับตัวเข้ามานั่งชิดกับฉันแบบไม่มีช่องว่างหลงเหลือ ทั้งๆ ที่โซฟาก็ออกจะกว้างขวาง ฉันรู้สึกได้ถึงมือปลาหมึกที่เริ่มสอดเข้ามาในชุดเดรสเว้าหลังสีฟ้าพาสเทลของฉันจากด้านหลัง แล้วโอบเข้าที่เอวอย่างที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว
ตึกตัก ตึกตัก!! หัวใจน่าจะเต้นเกินร้อยยี่สิบครั้งต่อนาทีแล้วแน่ๆ ร่างกายตอนนี้เริ่มร้อนผ่าวและเสียววูบวาบไปทั่วทั้งท้องน้อย ผีเสื้อหลายล้านตัวที่หายไปน
