เมื่อเดินมายังจุดที่ลับตาคนแล้ว ผู้หญิงที่ใช้บางอย่างจี้ฉันก็สั่งให้ฉันหยุดเดิน ออกคำสั่งให้ฉันหันหน้าไปหาเธอ เธอถอดแมสปิดปากออก พร้อมมองฉันด้วยสายตาที่รับรู้ได้ถึงความเกลียดชัง ฉันมองไปที่มือของเธอ ด้วยความอยากรู้ว่าเธอใช้อะไรจี้ฉัน จะใช่ปืนอย่างที่เธอขู่หรือไม่
และคำตอบก็คือ ‘ใช่’
“ต้องการอะไร” ฉันพยายามไม่แสดงความตื่นตระหนก ไม่อยากให้เธอได้ใจ คิดว่าฉันกลัวเธอ
“ถามเหมือนกับว่าถ้าบอกไปแล้ว...” เธอเดินขยับเข้ามาใกล้ฉัน ฉันจึงเดินถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับกำแพง ฉันเจอทางตัน หมดหนทางหนี เธอใช้ปืนในมือจ่อมาตรงหน้าท้องของฉัน ฉันไม่กล้าขยับเขยื้อน ยอมรับว่ากลัว กลัวมาก กลัวว่าลูกที่อยู่ในท้องจะซวยไปด้วย หนึ่งชีวิตที่แสนบริสุทธิ์ ไม่รู้เรื่องราวอะไร ไม่ควรจะเจออะไรแบบนี้ “จะให้เลยนะคะ” เธอกระซิบที่ข้างหูของฉัน
“อะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่ไม่ใช่ลูกของฉัน” ฉันจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของเธอ กลัวก็กลัว แ
