🍡🍡🍡
โมจิและเพื่อนรวมทั้งพี่หมอเมฆแวะร้านอาหารตามสั่งในหมู่บ้านที่เป็นเพิงเล็ก ๆ แต่จัดร้านดูสะอาดสะอ้าน บรรยากาศในสวนมะพร้าวใกล้ ๆ ลำธารดูร่มรื่น กับเสียงพูดคุยสำเนียงพื้นถิ่นช่วยกล่อมจิตใจที่วุ่นวายของใครหลายคนเป็นอย่างดีรวมทั้งตัวฉันเองก็ด้วย
“หนู ๆ แวะมาทานข้าวร้านป้าด้วยเดี๋ยวป้าลดราคาให้พิเศษเลยนะ หมู่บ้านเรานาน ๆ จะมีนักศึกษามาให้ความรู้สักที โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนเก่าแก่และขนาดเล็กงบประมาณก็ไม่พออะไร พวกหนู ๆ มาช่วยทำให้เด็ก ๆ ได้มีอาคารใหม่ มีหนังสือดี ๆ อ่าน”
คุณป้าวัยห้าสิบปีเจ้าของร้านอาหารดูเป็นคนอัธยาศัยดียิ้มและพูดคุยเป็นกันเองกับพวกเรา ทำให้ฉันยิ้มตอบ
“อย่าลดราคาเลยค่ะพวกเราตั้งใจทำอีกอย่างเป็นงบที่มีผู้สนับหนุนมาค่ะ” ฉันตอบคุณป้าออกไปพลางไล่อ่านเมนูและอยากกินราดหน้าทะเลขึ้นมาแล้วสิ
“ป้าคะหนูเอาราดหน้าทะเลค่ะ”
“พวกหนูด้วยค่ะ...”
“พี่ด้วยครับ”
สรุปพวกเรากินเหมือนก
