หลังจากซื้อของมาเยี่ยมคนป่วยเสร็จ ฉันก็กลับมากับพี่ยอดส่วนเพื่อนสองคนบอกว่าเพลียมากขอมาเยี่ยมพรุ่งนี้ก็แล้วกัน ฉันจึงเดินไปยังห้องพี่เทมกับพี่สกายก่อนที่พักฟื้นอยู่ห้องข้าง ๆ พลันได้ยินเสียงคนที่พี่ยอดเพิ่งพูดชื่อไป
“เป็นไง...ดีขึ้นหรือยัง” เสียงพี่ไมล์สถามคนป่วยที่อยู่ข้างกันสองคน ท่าทางของพี่ชายของฉันกับพี่สกายดูพูดไม่ออกบอกไม่ถูก และอ้ำอึ้งอยู่นานจนพี่ไมล์สขยี้ซ้ำ
“ไอ้ห่านั่นซ้อมจนพวกมึงเป็นใบ้เลยหรือไงวะ”
แล้วอีพี่เทมก็ทนไม่ไหวพูดแบบขอไปที “ดีขึ้นแล้ว” แต่หากจะจบแค่นั้นก็คงจะดูถูกปากพี่ไมล์สน้อยไป
“กูหมายถึงสันดานมึงอะดีขึ้นหรือยัง”
“แม่ง!”
พี่เทมดูหัวเสียส่วนพี่สกายได้แต่ถอนหายใจคล้ายกับว่าพวกเขายังต้องพึ่งพารุ่นพี่อย่างพี่ไมล์สอยู่ดี แม้จะเกลียดขี้หน้ากันก็ตาม
“โง่จริง ๆ ไม่น่าเป็นพี่ชายไอ้ดื้อนั่นได้เลย” พี่ไมล์สนั่งตรงโซฟาพลางนินทาฉันไปด้วยจนฉันต้องกระแอมกระไอบอกให้รู้ว่า
