“ฉันเผลอแค่แป๊บเดียว นายลากผู้หญิงคนนั้นมากินเย้ยฉันถึงบนห้องนอนเลยเหรอ”
คำพูดของเธอราวกับว่าเธอเป็นคนรักของเขาอย่างไรอย่างนั้น
“ผมไม่ได้พาลี่ขึ้นมาทำอะไร ลี่แค่พาผมขึ้นมาพักผ่อนเท่านั้น”
“จูบกันนัวขนาดนั้นนี่นะ ไอ้คนขี้โกหก”
ทั้งคำพูดและสายตาต่อว่าตัดพ้อจนเขาอดรู้สึกใจหายไม่ได้ จึงลุกจากเตียงแล้วคว้ามือเล็กมากุมเอาไว้ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำแบบนั้นทำไม
“คุณปาย ผมไม่ได้จูบลี่ คือว่า ยังไงดีล่ะ คือ...”
“นายจะบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนดึงนายไปจูบเองใช่ไหม”
“ครับ”
“แต่นายก็ยอมให้จูบ”
“ผมขอโทษ ผมไม่ปฏิเสธ ผมกับลี่เราเคย...”
“นอนด้วยกันแล้ว ฉันรู้แล้ว นายไม่ต้องย้ำ”
“ไม่ใช่แบบนั้นครับคุณปาย ผมไม่ได้อยากย้ำอะไร แล้วก็ไม่ได้อยากจะทำอะไรลี่อีก แต่สถานการณ์มันพาไป ผมขอโทษครับ”
“ถ้านายยังจูบกับผู้หญิงคนนั้น ก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก ฉันขยะแขยง ปล่อย”
เธอสลัดมือเขาจนหลุดแล้วเดินหนี กำลังจะเอื้
