“ไอ้ลูกเป็ด ไหนบอกว่าจะยอมทุกอย่างไง ทำไมนายถึงโหดกับฉันอีกแล้ว”
คนตัวบางหน้างอง้ำ ผลักแฟ้มกองโตออกห่าง เธอพักงานไปนาน กลับมาอีกครั้งงานก็กองท่วมหัว ขี้เกียจอ่านรายละเอียดเลยจะเซ็นเลย เขาก็มองตาขวาง บีบบังคับให้เธออ่านเอกสารในแฟ้มทั้งหมด แถมยังข่มขู่ว่าถ้าเธอไม่ทำตามที่เขาสั่ง เขาจะโทรไปฟ้องครอบครัวของเธอเดี๋ยวนี้
“คุณปายต้องรับผิดชอบกับลายเซ็นของคุณมากกว่านี้”
“ฉันไม่ทำ ไม่อ่านอะไรทั้งนั้น”
“งั้นผมคงต้องโทรบอกคุณปรินทร์กับคุณแปงจริง ๆ”
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ทำทีจะกดโทรออก เธอจึงวิ่งออกมาคว้ามือเขาเอาไว้
“ทีฉันยังไม่ฟ้องพ่อเลย ว่านายทำอะไรฉันบ้าง”
เธอเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างถือดี จ้องตาเขาเขม็ง หวังกดดันให้เขากลัวจนยอมตามใจ เพราะคิดว่านี่คือไม้เด็ดที่จะเอาเด็กที่ยึดถือความกตัญญูอย่างเขาอยู่
แต่กลับผิดคาดเมื่อเขามองเธอนิ่ง ๆ ไม่ได้มีท่าทีตื่นตกใจอะไรทั้งนั้น
“ก็เอาสิครับ อยากฟ้อง
