“หนาวไหมครับ คุณปาย”
คนตัวบางขยับเข้าหาไออุ่นจากร่างใหญ่ที่นอนซุกซบกันบนฟูกผืนบาง พื้นและผนังไม้ไผ่มีลมยามค่ำคืนลอดผ่านเย็นยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศเสียอีก
มือใหญ่ลูบไล้แขนเรียวภายใต้ชุดนอนกระโปรงแบบเสื้อเชิ้ตแขนยาว ห่มผ้าผืนหนายังไม่อบอุ่นเท่าร่างกายของคนทั้งคู่ที่นอนกอดแนบชิดกัน
“ไม่หนาวเท่าไร ตอนแรกฉันคิดว่าจะร้อนเสียอีก”
พัดลมที่ตั้งไว้มุมห้องไร้ความหมาย อยู่ที่นี่แทบไม่ต้องใช้ไฟฟ้า ความสว่างที่มีตอนนี้มาจากตะเกียงเจ้าพายุกลางเก่ากลางใหม่ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะตัวเตี้ยข้างที่นอนเท่านั้น
บรรยากาศภายนอกมืดมิดจนมองเห็นดาวบนท้องฟ้านับล้านดวง เสียงหรีดหริ่งเรไรร้องดังระงมอยู่ในป่าใกล้กันกับบ้านพักหลังน้อย ซึ่งแต่ละหลังปลูกห่างกันค่อนข้างมากเพื่อความเป็นส่วนตัว ราคาต่อคืนจึงแพงกว่าโฮมสเตย์ทั่วไปเกือบสองเท่า
“กลางคืนไม่ร้อนหรอกครับ มีแต่จะหนาวขึ้นเรื่อย ๆ”
“แค่มีนายนอนกอด ฉันก็ไม่หนาวแล้ว”
แ
