“ผมว่าจะให้ดินไปเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาด พ่อว่าดีไหมครับ”
ปราลีหันขวับมองหน้าพี่ชาย ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจ ในขณะที่พี่ชายเองก็หันมามองหน้าน้องสาวเช่นกัน
“พี่แปง”
“ตกใจอะไรยัยปาย”
“ก็พี่จะเอาเลขาปายไปอีกแล้ว”
“ตอนแรกพี่ก็เล็งตำแหน่งผู้จัดการไว้ให้ดินตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พอมีประสบการณ์ค่อยเลื่อนมาเป็นผู้บริหารระดับสูง แต่เพราะแกมันไม่เอาไหนเลยรบกวนนายดินให้ไปช่วยควบคุมก่อน แต่นี่พี่เห็นว่าแกปรับปรุงตัวดีขึ้นแล้ว เลยจะให้น้องมันไปทำงานในตำแหน่งที่เหมาะสม ไม่ดีหรือไง”
มันย่อมดีอยู่แล้วเพราะคือความก้าวหน้าของเขา แต่เธอยังไม่พร้อมจะห่างจากเขาเลย
“ปายก็ยังไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้น”
“ทำไม เสียดายนายดินงั้นเหรอ ตอนแรกร้องแหกปากว่าไม่เอา จะดิ้นตายให้ได้เลยนี่ ทีตอนนี้จะไม่ยอมปล่อยน้องมันไปอย่างนั้นเหรอ”
เขาเหลือบมองแผ่นดินก็เห็นว่าดวงตาคมที่ฉายแววมั่นใจบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวล
“มะ ไม่ใช
