คนตัวบางในชุดเดรสสีชมพูนั่งปลดปล่อยหยาดน้ำตาออกมาเงียบ ๆ ภาสกรเหลือบมองเป็นระยะก็อดสงสารไม่ได้ เขาตีไฟเลี้ยวจอดชิดขอบทาง แล้วส่งกระดาษทิชชูให้กับเธอ
ปรียานุชรับกระดาษทิชชูมาแล้วรีบซับน้ำตา เธอไม่อยากให้เขาหรือใครเห็นด้านอ่อนแอ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นปุบปับทำเธอตั้งตัวไม่ติด
“ขอบคุณมากค่ะ”
“ให้ผมไปส่งคุณที่ไหนดี จะกลับไปกินข้าวกับปายอีกไหมครับ หรือกลับร้าน”
เธอเหลือบมองเส้นทางที่เขาพามาก็พบว่ามันใกล้ร้านดอกไม้ของเธอมากแล้ว จึงให้เขาไปส่งที่นั่นแทน
“ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณภาสไม่ได้เจอยัยปาย”
เสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้นเมื่อรถยนต์คันหรูจอดเทียบหน้าร้าน หลังจากที่ตั้งสติได้ก็ส่งข้อความบอกเพื่อนรักทั้งสองว่าตนติดธุระด่วน ตอนนี้ยังไม่มีหน้าออกไปพบใครทั้งนั้น
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมค่อยหาโอกาสเหมาะ ๆ ไปเซอร์ไพรส์ปายใหม่ก็ได้ ว่าแต่คุณเถอะ แน่ใจเหรอว่ากลับไปทำงานไหว”
“ไม่ไหวหรอกค่ะ เดี๋ยวคงปิด
