“ดิน ดินตื่นสิ ตื่นมาคุยกับฉันก่อน”
คนตัวบางเสื้อผ้าเปื้อนคราบเลือดวิ่งตามรถเข็นเปลนอนของคนตัวโตที่ศีรษะและร่างกายชุ่มไปด้วยเลือด เธอถูกกันออกมาเมื่อถึงห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังกลางเมือง
ภาสกรโผไปประคองเธอที่ร้องไห้ไม่หยุด เอาแต่พร่ำโทษว่าตัวเองเป็นสาเหตุให้เด็กในบ้านบาดเจ็บสาหัสเพราะเขาเข้ามาช่วยเธอเอาไว้
“ปาย ใจเย็นก่อน ตอนนี้ดินถึงมือหมอแล้ว”
“พี่ภาส เพราะปาย ดินมาช่วยปาย ดินเลยเป็นแบบนี้”
“ไม่มีใครอยากให้เกิด ดินเองก็คงไม่อยากเห็นปายเจ็บ เขาเลยไปรับนั่งร้านนั้นแทนปาย”
“ปายไม่น่าเดินไปทางนั้นเลย ปายน่าจะเชื่อดิน”
ลิลลี่ยืนมองประตูห้องฉุกเฉินที่ปิดสนิทด้วยแววตาสั่นระริก ภาวนาขอให้เขาไม่เป็นอะไร เธอเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้เองว่ารักเขามากแค่ไหน
“อย่าเป็นอะไรนะดิน ลี่รักคุณ”
เพียงหนึ่งชั่วโมงที่แผ่นดินถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉินแต่เหมือนว่ามันยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์ ใจคนรอทั้งส
