ปราลีผละห่างจากคนตัวโตทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ท่าทีประดักประเดิดของคนเฝ้าไข้ทำเอาผู้มาใหม่หันมองหน้ากันอย่างงง ๆ
“พ่อ แม่ พี่แปง มาแล้วเหรอคะ”
“ดินเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม หมอบอกว่ายังไงบ้าง”
รินรดาตรงดิ่งเข้าไปสำรวจความบอบช้ำของเด็กในบ้านที่ตนรักและเอ็นดูราวกับลูกหลานแท้ ๆ ก่อนถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้อาการหนักอย่างที่ตนจินตนาการมาตลอดทั้งคืน
“หมอบอกว่าหัวแตก กระดูกแขนร้าว แล้วก็ฟกช้ำตามตัวค่ะ สแกนแล้วไม่มีเลือดออกในสมอง แต่เดี๋ยววันนี้หมอจะพาไปสแกนซ้ำอีกรอบเพื่อความชัวร์ค่ะแม่”
“ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว ลุงกับป้าตกใจแทบแย่ เมื่อคืนแทบนอนไม่หลับกันเลย”
“ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงนะครับ”
“จะโทษตัวเองทำไมกันล่ะ ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่านายช่วยยัยตัวยุ่งของพี่เอาไว้แท้ ๆ”
ปารเมศสำทับด้วยรู้ว่าเด็กในบ้านผู้เจียมตัวกำลังคิดโทษตัวเองอยู่
“ปายขอโทษค่ะทุกคน ที่ไม่เชื
