Chapter 26
พอขับรถมาถึงบ้าน ปลายฝนก็รีบเดินขึ้นห้องโดยที่ไม่พูดกับใครเลย
"ทะเลาะอะไรกันอีกหรือเปล่าลูก ทำไมน้องเดินหน้าบึ้งขึ้นบ้านแบบนั้น"
"มีเรื่องนิดหน่อยครับแม่ แต่เดี๋ยวผมจัดการเอง" เขาพูดกับแม่ แต่สายตาชายหนุ่มมองตามหลังเธอขึ้นไปแบบเป็นห่วง
พอเธอเดินขึ้นไปจนลับสายตาแล้ว ชายหนุ่มรีบเดินออกมาที่รถแล้วก็ขับออกไปจากบ้าน
ส่วนหญิงสาวพอขึ้นไปถึงด้านบนเธอก็มองกลับลงมาผ่านหน้าต่าง เห็นแต่รถของเขาวิ่งออกไป
"เราไปจากที่นี่กันดีกว่านะลูก.. ถึงมันจะลำบากบ้าง แต่แม่ก็จะดูแลหนูให้ดีที่สุด" หญิงสาวลูบท้องเพื่อคุยกับลูกของเธอที่อยู่ในนั้น
เพราะเธอคิดว่าที่นัชชาทำแบบนั้น พวกเขาคงจะส่งสัญญาณหากันเพื่อที่จะเรียกกันออกไป แต่ทำไมต้องทำให้เธอต้องอับอายด้วย
ห้องของนัชชา..
ก๊อก ก๊อกๆ
"ใคร! จะเคาะอะไรนักหนา" พิมพ์บ่นพึมพำ พร้อมกับเดินออกมาเปิดประตูให้คนที่เคาะแบบเสียมารยาทอยู่หน้าห้อง "ทิวา?"
"นัชช
