รุ่งเช้าผมพาผักกาดกลับมาที่บ้านใหญ่ ก่อนไปหาหมอ เธอบอกเก็บเสื้อผ้าก่อน ถ้าหมออนุญาตจะได้ไปเลย ผมก็ต้องเก็บเหมือนกัน
"เอาตัวอุ่นๆ ไปนะ ที่นู่นหนาว" ผมบอกร่างบางที่กำลังหาชุด
"ไม่มีเสื้อกันหนาวอุ่นๆ เลย" เธอหันมามองทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
"ไม่เป็นไร ไปซื้อที่นู่นก็ได้ ของหนูเอาไปชุดสองชุดพอ" ผมรีบเดินเข้าไปปลอบ แต่...
"ยังไม่ให้แตะตัว!" เธอผลักผมออกห่าง ใช่ตั้งแต่ตื่นนอนผักกาดยังไม่ให้ผมแตะต้องตัวเธอเลย! ไม่ใช่ร้อนแล้วแหละ ผมโดนเมียโกรธ!
ถ้าหมอบอกว่าไปไม่ได้นี่ ผมรู้ชะตากรรมตัวเองเลย แต่ก็เตรียมการไว้บ้างแล้ว ว่าจะพาเธอฮันนีมูนใกล้ๆ แทน
พวกเรามาถึงโรงพยาบาลแล้ว แต่ผักกาดไม่ยอมให้ผมกรอกชื่อพ่อลูก บอกว่าให้เข้าไปหาหมอก่อน ถ้าไม่ได้ไปก็ไม่ต้องเป็นพ่อ ดูเธอพูดสิ ผมอยากจะบ้าตาย แต่แล้วผมก็ได้กรอกชื่อตัวเอง หลังจากหมออนุญาต บอกว่าทั้งแม่และลูกแข็งแรงดี เดินทางได้ไม่มีปัญหา
"เห็นมั้ยหนูบอกแล้ว
