6 ปีต่อมา
"งานเยอะอะไรนักหนา กูจะกลับบ้านไปหาลูกหาเมีย" ผมโอดครวญกับไอ้ไผ่ที่เอางานเข้ามาให้ผมไม่หยุด
"ไม่น่าถาม ไม่เข้าออฟฟิศกี่วันแล้ว"
"ก็กูอยากใช้เวลากับลูกกับเมีย"
ขณะที่ผมกำลังบ่นกับไอ้ไผ่ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับเสียงใสๆ ของลูกสาว
"พ่อขาาาา"
"มาได้ไงครับ" ผมหันไปมองประตู เห็นลูกๆ เดินเข้ามาในห้อง ผมบอกหรือยังว่าตอนนี้ผมเป็นพ่อลูกสองแล้ว
"คิก^^" ผักหวานลูกสาวคนเล็กของผมอายุสามขวบแล้ว ปิดปากหัวเราะคิกคักเข้ามาอย่างชอบใจ เหมือนแม่จริงๆ ท่าทางหัวเราะน่าเอ็นดูนั่น
"ให้น้าจันมาส่งครับ" หมอกลูกชายคนโตอายุห้าขวบตอบด้วยท่าทางสุขุม เหมือนผม เป็นพี่ชายที่ดูแลน้องสาวดีมาก ถึงบางครั้งจะชอบแกล้งน้องก็เถอะ
"แม่ล่ะครับ" มองไปด้านหลังลูกๆ ไม่ปรากฏร่างบางของผู้เป็นแม่
"แม่ผักนอนค่ะ^^ ลุงไผ่^^" ผักหวานตอบอย่างสดใส ก่อนจะหันไปเห็นไอ้ไผ่ที่นั่งอ้าแขนรอ
"คิดถึงจังเลยครับคนดีของลุ
