Part : พ่อเลี้ยง
"เป็นอะไร" ผมตกใจ เมื่อเห็นคนตัวเล็กน้ำตาคลอ
"...." เธอไม่ตอบ แต่ปากค่อยๆ เบะออก ผมรีบดึงเข้ามากอดปลอบ
"ไหนเป็นอะไร ใครทำอะไรให้" ผมประคองหน้าหวานขึ้นมองสบตา
"....ผักกาดจะไปทำกับข้าวให้พ่อเลี้ยง แต่วุ้นเส้นไม่ให้เข้าบ้านฮืออ"เธอกอดผมแน่น บอกทั้งน้ำตา ซุกหน้ากับอกผม ทำให้หมวกที่พึงใส่ให้ร่วงลงพื้น
ที่ไม่ยอมให้ซีนกับวุ้นเส้นออกจากไร่ คิดว่าจะเอาคืนเสียอีก ไหนเป็นงี้ ร้องไห้มาฟ้องผมซะงั้น ไม่เก่งเหมือนที่พูดวันนั้นเลยนี่
"ใครกล้าไม่ให้เมียฉันเข้าบ้าน"
"วุ้นเส้น!"
"เดี๋ยวฉันจัดการให้"
"ยังไง" เธอเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมอง
"ไล่ออกไปเลย" ผมบอกพลางเช็ดน้ำตาให้
"ไม่เอา" เธอปฏิเสธทันที
ใจดีให้อยู่ต่อ หรือจะเก็บไว้แก้แค้น แต่แค่วุ้นเส้นไม่ให้เข้าบ้านก็ร้องไห้มาฟ้องแล้วนี่ จะสู้ใครเขาได้มั้ยเนี่ยเมียกู
"แล้วจะให้ทำไง"
"...หิวข้าว ออกไปกินข้างนอกกันมั้ย" เธอเงียบไป
