“อาการนอย”

มหาลัย… “อีดา จะเดินหนีกูอีกนานไหมเนี่ยย” เจนนิสตะโกนไล่หลังอย่างหมดความอดทน “งอนเป็นเด็กเลยอีเหี้ย” โซดายังเดินนำหน้าไม่หยุด ไหล่เล็กสะบัดนิด ๆ เหมือนไม่อยากรับรู้ “ไม่รู้” “เอ้า ไม่รู้ก็หยุดเดินสิ” เจนนิสบ่นอุบ “กูเหนื่อยตามแล้วนะ” โซดาชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะหยุดยืนแล้วหันกลับมามองหน้าเพื่อนด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก “เออ ๆ ๆ” เจนนิสถอนหายใจยาว เดินเข้าไปยืนข้าง ๆ อย่างคนยอมแพ้ ในขณะที่โซดายังคงทำหน้างออยู่แบบไม่คิดจะหายง่าย ๆ “สรุป…งอนกู หรือว่างอนเฮียกันแน่” โซดานิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหันมามองหน้าเพื่อน แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา “เอาตรง ๆ ป่ะ กูไม่ได้งอนหรอก” “ห๊ะ!” “แค่แกล้งเล่นเฉย ๆ ฮ่า ๆ ๆ” เจนนิสทำหน้ามึนทันที “อีดา…” โซดายักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นนิดหนึ่ง “ก็กูเหงาอ่ะ พักหลังมานี้มึงกับเฮียตัวติดกันเป็นตังเมเลย แถมยิ่งเฮียพามึงไปอยู่ด้วยแล้ว กูนี่แทบ