“นอนด้วย EP2”

ครอก…ฟี้! เสียงกรนดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่ขาดไม่หาย ราวกับเจ้าของเสียงหลับลึกแบบไม่แคร์โลก และต้นตอของเสียงนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น โซดา ร่างของเธอนอนแผ่สบายใจอยู่ตรงกลางพอดี ระหว่างฟีนิกซ์กับเจนนิส แขนกอดหมอนแน่น ใบหน้าสงบสุขผิดกับความวุ่นวายที่เธอเป็นคนก่อขึ้นก่อนหน้านี้ เจนนิสขยับตัวนิดหนึ่ง พลางเหลือบมองคนที่หลับสนิทอยู่ตรงกลางอย่างพูดไม่ออก ขณะที่ฟีนิกซ์ยังคงนอนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยเหมือนยอมรับชะตากรรมไปแล้วเรียบร้อย เจนนิสขยับจมูกย่นใส่ฟีนิกซ์เล็กน้อย ไม่พอใจอยู่เงียบ ๆ กับการที่เขาตอบตกลงให้โซดานอนด้วยง่ายดายเกินไป ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคง หันหลังให้เขา หลับตาลงเตรียมจะข่มตัวเองให้หลับตามไป ทว่า… เธอก็ต้องลืมตาขึ้นทันที เพราะรับรู้ได้ถึงสัมผัสเย็น ๆ บางอย่างที่แตะลงบนแขนเบา ๆ มือของใครบางคนค่อย ๆ จับเธอไว้เหมือนกลัวจะปลุกคนกลางเตียงให้ตื่น “เฮีย…” เธอเรียกเสียงแผ่ว “ชู่ววว…”