“ขอนอนด้วย”

คอนโด… ปึง! เสียงประตูรถปิดดังขึ้นพร้อมกันทั้งสองฝั่ง ฟีนิกซ์เดินอ้อมรถมาทางด้านเจนนิส ก่อนจะยื่นแขนโอบไหล่เธอแบบหลวม ๆ แล้วกระชับให้แน่นขึ้นนิดนึง “อิ่มไหมคะ” เขาถามเสียงเรียบ แต่แฝงความใส่ใจ เจนนิสเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง พยักหน้าทันทีแบบไม่ต้องคิด “อิ่มมากกก ท้องจะแตกแล้วอ่ะ” ฟีนิกซ์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สายตาที่มองเธอมีทั้งความเอ็นดูและความขำปนกัน “เฮียเห็นหนูกินไปแค่นิดเดียวเองนะ แล้วยังเหลือมาให้เฮียกินต่ออีก” “ก็มันเยอะนี่นา” เจนนิสทำเสียงงอแงนิด ๆ พร้อมย่นจมูก “กินหมดทั้งจานก็กลัวอ้วน เหลือไว้ก็เสียดายอ่ะ” ทั้งคู่เดินเคียงกันไปตามทางเดินใต้ตึกคอนโด แขนยังแนบชิดกันไม่ห่าง แสงไฟนีออนสีส้มนวลจากโคมไฟข้างลิฟต์ทอดลงบนใบหน้าของทั้งสองคน เงาของร่างที่ซ้อนทับกันบนพื้นคอนกรีตดูอบอุ่นกว่าความเงียบรอบข้าง เสียงฝีเท้าดังก้องเบา ๆ ไปตามทางเดินโล่ง ๆ ในยามดึกที่คนเริ่มบางตา พอถึงหน้าลิฟต์