ร่างบางถลึงตามองคนร้ายกาจทันทีเมื่อได้ยินประโยคสองแง่สองง่ามจากเขา แต่อย่างว่าคนอย่างเฮียติณณ์หน้าหนายิ่งกว่าปูนซีเมนต์อีก ถึงว่าอะไรก็ไม่สะทกสะท้าน เธอจึงลอบเบะปากก่อนจะลุกขึ้นมาช่วยเขาปลดรูดซิปกางเกงอย่างหมั่นไส้
“อ่า คาร่ารู้จักช่วยสามีแล้วเหรอเนี่ย”
“เฮียหุบปากไปเลย!”
ร่างบางเอ่ยอย่างไม่พอใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงล้อเลียนของเขา ก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายแต่ไม่คาดว่าจะโดนสายตาคู่คมตรึงไว้จนไม่สามารถถอนสายตาออกมาได้
ใบหน้าหล่อเหลาแสนดุดันอยู่เป็นนิตย์กำลังยิ้ม และที่ทำให้เธอเผลอจ้องนานไปสักหน่อยคือรอยยิ้มนั้นมันไปถึงดวงตา ไม่เหมือนอย่างปกติที่ต่อหน้าคนอื่นเขาจะยิ้มแบบคนหน้าไหว้หลังหลอก มือที่กำลังเอื้อมมาปลดซิปกางเกงถูกมือหนากุมไว้แน่น ก่อนจะถูกเขากระชากเข้าหาตัวและประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง
คราวนี้มันอ่อนโยนราวปุยเมฆที่กำลังล่องลอยในอากาศ ละมุนเสียยิ่งกว่าชีสเค้กร้านดังหน้ามหา’ลัย แต่นั่น
