“อ๊ะ…”
ความรู้สึกเจ็บร้าวพุ่งจู่โจมร่างบางที่นอนจมเตียงทันทีเมื่อพลิกตัว พลางขมวดคิ้วอย่างขัดใจเพราะอ่อนเพลียจากศึกรักเมื่อคืน แม้จะอยากนอนต่อแต่เพราะบางสิ่งบางอย่างที่รัดเธอแน่นจนแทบหายใจไม่ออก และเสียงแผดร้องของโทรศัพท์เธอจึงข่มตาหลับไม่ลง
“เฮีย…”
คาร่าลืมตาขึ้นมองคนข้างกายที่นอนกอดรัดเธอแน่นเหมือนงู จึงยกมือขึ้นสะกิดเขาเบา ๆ แต่จนแล้วจนรอดทุกอย่างยังคงนิ่งไม่ไหวติง เธอจึงมีโอกาสได้พิจารณาใบหน้ายามหลับของสามีแสนร้าย นัยน์ตาหวานซึ้งกวาดมองตั้งแต่เส้นผมสีดำดูยุ่งเหยิง คิ้วเรียวยาวรับกับนัยน์ตาคมกริบสีนิลที่ไม่แสดงอารมณ์ใดออกมา และเลื่อนสายตาลงมามองไฝเม็ดเล็กใต้ตาที่ทำให้เจ้าตัวมีเสน่ห์อย่างเหลือล้น จมูกโด่งคม เลื่อนลงมาก็ริมฝีปากบางสีอ่อน เธอจึงถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก
พระเจ้าไม่ยุติธรรมเลยขนาดหลับยังหล่อ!
“เอ๋ มีไฝเล็ก ๆ ตรงมุมปากล่างด้วย ถึงว่าปากร้ายนักอ๊ะ!”
หมับ!
เธอยกมือขึ้นไป
