“มีอะไรทำไมไม่พูด”
ในที่สุดเขาก็ทนเห็นเธอซึมเป็นหมาหงอยไม่ได้เลยต้องเอ่ยปากถามจนร่างบางสะดุ้งเฮือก คาร่าหลุดจากภวังค์ความคิดและส่ายศีรษะให้เขาเป็นเชิงปฏิเสธ นั่นยิ่งทำให้คนที่นั่งเงียบมานานเกิดความรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา
“เธอเป็นคนขอเองว่ามีอะไรก็คุยกัน ผู้หญิงที่กล้าท้าทายฉันหายไปไหนแล้ว หรือปากดีแค่ตอนเมา จะได้เลิกสนใจเธอซะ!”
ร่างบางสั่นสะท้านจนถึงขั้วหัวใจพลางเม้มปากแน่น เมื่อคนที่นั่งพิงกับขอบบ่อน้ำพุร้อนเอ่ยเสียงลอดไรฟันอย่างเดือดดาล แววตาคมจ้องมองมาที่เธออย่างดุดันราวกับมีกองไฟลุกโชนอยู่ในนั้น
ร่างบางเม้มปากแน่นนัยน์ตาหลุบลงต่ำ สะกดกลั้นความน้อยใจให้จมมิดลงไป ก่อนจะเงยหน้าจ้องมองแสงสว่างหนึ่งเดียวที่เจิดจ้าอยู่บนฟากฟ้า พระจันทร์ที่กำลังทอแสงสาดส่อง ทั้งที่เต็มดวงแต่ก็ไม่สามารถส่องสว่างได้เท่าพระอาทิตย์ เพราะมันไร้ซึ่งแสงในตัวเองเหมือนกับเธอที่เป็นได้แค่เงาของคนอื่น
“จะมีสัก
