ร่างบางหลับตาภาวนาให้เขาช่วยออกตามหาเธอ แม้ความหวังมันจะริบรี่แต่เธอก็ยังอยากจะหวัง เพราะเขาคือคนเดียวที่จะทำให้มันเป็นจริงได้
“ได้ยินว่ามีสินค้าใหม่เข้ามาสด ๆ ร้อน ๆ”
“เออน่าจะห้องสุดท้ายนี่แหละ”
เสียงสนทนาไม่ดังไม่เบาของผู้ชายสองคนบริเวณหน้าห้องทำให้ร่างบางเบิกตากว้างอย่างวิตกกังวล ก้อนเนื้อในอกเต้นกระหน่ำราวกลองศึก พลางผุดลุกขึ้นยืนสอดส่ายตามองหาอะไรที่พอจะเป็นอาวุธป้องกันตัวได้ แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังเมื่อในนี้ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง
คาร่าหันหลังทิ้งตัวอย่างหมดแรง ทำไมทุกอย่างถึงได้เป็นอย่างนี้ เธอเงยหน้ามองเพดานด้วยสายตาดุดัน ความรู้สึกไม่ยินยอมอัดแน่นจนแทบปะทุ ภาพในวัยเด็กผุดขึ้นมาในหัว ตอนเด็ก ๆ ที่แดดดี้พาไปเยี่ยมคุณปู่เธอจำได้ว่าท่านดูไม่แก่ ไม่ใจดี อีกทั้งยังน่ากลัวจนเธอไม่กล้าเข้าใกล้ แต่กลับมีท่าทางดุดัน น่าเกรงขาม และแสนอหังการ ก่อนที่จะลาจาก ท่านเคยบอกเธอว่า
“ไม่ว่าโช
