บทที่ 63
กว่าอรลออจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา แสงสุดท้ายของอาทิตย์ยามอัสดงก็ถูกกลืนหายไปกับความมืดสลัวของยามรัตติกาลเสียแล้ว ร่างบางค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ แล้วก็ต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อมีความรู้สึกเหมือนถูกหินทุบเอาที่ศีรษะอย่างรุนแรง
สาวน้อยกัดฟันลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆ และเมื่อสมองทำงานเป็นปกติ เรื่องราวกับที่หล่อนจะหมดสติไปก็ผุดขึ้นในหัวราวกับดอกเห็ดยามได้รับสายฝน
หญิงสาวหน้าซีดเผือด เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่ตนเองพยายามดิ้นรนให้พ้นจากผ้าสีขาวกลิ่นฉุนที่รุจิราเอามันโปะใส่ใบหน้าของหล่อน ความหวาดกลัวถล่มยับอยู่ในอก คาดเดาไม่ออกเลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่ตัวเองหมดสติไปนั้นมีอะไรบ้าง
แต่ขณะที่อรลออกำลังกลัดกลุ้ม สับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกหลังจากถูกเคาะเพียงครั้งเดียวโดยฝีมือของผู้ชายที่หล่อนโหยหาทั้งหัวใจ
ริคคาโดเดินหน้าบูดเข้ามาหยุ
