บทที่ 64
ชายหนุ่มครวญคราง พรมจูบต่ำลงมาตามซอกคอละมุน พร้อมทั้งฝากรอยช้ำแดงไว้ที่เนื้อนุ่มที่ฐานคอนั้นราวกับจะตีตราความเป็นเจ้าของเอาไว้ ก่อนจะเลื่อนลงมาครอบครองปทุมถันงานข้างหนึ่งไว้เต็มปากเต็มคำ ขณะที่อีกข้างหนึ่งก็ถูกบีบเคล้นด้วยฝ่ามือร้อนผ่าวอย่างรุนแรงไม่แพ้กัน
อรลออดิ้นเร่า หลับตาพริ้ม สมองจดจ่ออยู่กับสัมผัสเสน่หาของสามีที่ร่ายใส่ร่างงามของตนเองด้วยความอิ่มเอิบใจ ริคคาโดอ่อนโยน อ่อนหวานกับหล่อนยิ่งนัก รอยจูบของเขาที่ตราประทับไปทั่วทุกซอกมุม ช่างนุ่มนวลไม่ต่างจากสัมผัสของปีกผีเสื้อ
“ริคคาโดขา...”
สะโพกงามบิดเกร็ง เมื่อสามีดำเนินบทรักในขั้นตอนสุดท้ายได้อย่างเร้าใจ แสนร้อนแรง ความรัญจวนระลอกแล้วระลอกเล่าสาดซัดใส่หน้าไม่หยุด จนในที่สุดหญิงสาวก็ได้พบกับความสุขที่สุดในชีวิต
เสียงกรีดร้องด้วยความสุขสมถูกกลืนริมฝีปากร้อนผ่าวของริคคาโดดูดกลืนหายลงไปในลำคอจนหมดเกลี้ยง และจากนั้นไม่นานเสีย
