เลิกเรียน...
อัคคีมารับใบเฟิร์นกลับบ้านด้วยหน้าตาที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนมานั่งในรถแล้วเขาก็ยังไม่หยุดยิ้ม
"นี่พี่ไฟไปโดนตัวไหนมาคะ ทำไมถึงยิ้มไม่หยุดเหมือนคนเมาก***าเลย" ใบเฟิร์นทนไม่ไหวจึงต้องถามออกไป
"พูดอะไรแบบนั้น พี่ก็แค่มีความสุขมากต่างหาก" เขาหันมาตอบและยิ้มให้เธอ เท่านั้นไม่พอยังยักคิ้วให้อีกด้วย
"แบบนี้เมาก***าแน่ ๆ เดี๋ยวเถอะ... เฟิร์นจะโทรไปฟ้องแม่" หญิงสาวพูดออกมาอย่างมั่นใจ ตาเยิ้ม ๆ แบบนี้มันอาการของคนเมาก***าแน่นอน
"แม่คนไหนล่ะ แม่อัญหรือแม่เฟื่องฟ้า" อัคคียังคงยิ้มและถามกลับไปอย่างหยอกล้อ
"ทั้งสองแม่เลย" เธอเชิดหน้าตอบอย่างเหนือกว่า เพราะตอนนี้แม่ของอัคคีก็รักเธอมากกว่าเขาเสียอีก
"แม่ของพี่นี่ก็ไม่ไหวจริง ๆ เจอลูกสะใภ้ตัวแสบอ้อนเข้าหน่อย ลูกชายอย่างพี่กลายเป็นหมาหัวเน่าเลย เฮ้อ~" ชายหนุ่มแกล้งพูดอย่างเหนื่อยใจ แล้วถอนหายใจออกมา แต่สายตาที่มองมานั้นสื่อความหมายมากมาย
