เพนต์เฮาส์อัคคี
อัคคีมือหนึ่งจับจูงมือใบเฟิร์นไว้ อีกมือหนึ่งหิ้วกระเป๋าสะพายของเธอ ทั้งสองเดินเข้าไปในอาคารอัคคีด้วยกัน ใบหน้าของเขาดูมีความสุขมาก
"สวัสดีค่ะคุณไฟ" สาว ๆ ประชาสัมพันธ์ทักทายเจ้านายหนุ่มเสียงสดใส
"สวัสดี อ้อ... นี่ใบเฟิร์นแฟนผมนะ แฟนผม แฟนผม" อัคคียกมือขึ้นจับไว้กับมือของหญิงสาวอย่างเหนียวแน่น แล้วหันไปบอกกับพนักงานทุกคน
"ค่าาา พวกเรารู้แล้วค่ะ คุณไฟบอกทุกครั้งที่เดินผ่านเลย" พนักงานอาวุโสคนหนึ่งพูดแซวขึ้นมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"เหรอ... รู้แล้วก็ไม่เป็นไร ผมอยากบอกอีก เพราะแฟนผมสวยและผมรักแฟนผมมาก" อัคคีตอบกลับด้วยใบหน้าของคนขี้อวด ก่อนจะโอบเอวของใบเฟิร์นที่หน้าแดงระเรื่อไปที่ลิฟต์
"พี่ไฟน่ะ พูดอะไรก็ไม่รู้ เฟิร์นก็อายเป็นนะ" ใบเฟิร์นพูดเสียงดุ ๆ ในตอนที่มานั่งอยู่ในห้องแล้ว
"ก็พี่ภูมิใจที่แฟนพี่ทั้งสวยทั้งน่ารักนี่นา ก็เลยอยากอวด พี่ดีใจมากนะ ที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเราเหมาะ
