ตอนที่ 24
กลับบ้านอย่างเหนื่อยล้า
(ณ บ้านของฉัน)
ฉันขับรถมาถึงบ้าน แน่นอนว่าชุดที่ใส่คือ เสื้อแขนยาวกางเกงขายาว ซึ่งเป็นชุดที่ใส่ตอนออกจากบ้านเมื่อวานนั่นแหละ
“อ้าว อีหนาด ลื้อโผล่หัวกลับมาบ้านได้แล้วเหรอ อั๊วนึกว่าจะหายหัวไปอีกสักสองสามวัน จนอั๊วจะไปแจ้งความลูกสาวหายแล้วเนี่ย” เสียงของพ่อฉันดังมาจากหลังบ้าน ก่อนจะเดินถือตะหลิวที่คงใช้เจียวกากหมูในครัวนั่นแหละ ใบหน้าพ่อบึ้งตึง แต่แววตาก็ฉายแววโล่งอกที่เห็นหน้าฉัน
“โทรไปก็ไม่รับ ลื้อเป็นผู้หญิงนะ ไปค้างคืนอ้างแรมที่ไหนก็ไม่บอกอั๊วสักคำ”
“ป๊า หนาดบอกป๊าแล้วไงว่านอนบ้านพะพาย แล้วที่ไม่ได้รับสายเพราะแบตหมด” ฉันแสร้งทำขึงขังกลับเพื่อกลบเกลื่อนท่าทีของตัวเอง
‘ก็มันกลัวหลุดนี่นา’
“อ่ะ อั๊วลืมไปเลยว่าลื้อจะไปนอนบ้านพะพาย เออ...ช่างเถอะ ว่าแต่แล้วทำไมลื้อเดินท่าแปลก ๆ เหมือนคนแข้งขาไม่มีแรงแบบนั้นเล่า” พ่อของฉันหรี่ตาจ้องมองลงไปที่ขาฉัน ฉ
