ตอนที่ 22
ความลับที่ไม่ลับ
(เช้าวันรุ่งขึ้น)
ฉันค่อย ๆ ปรือตาขึ้น มองฝ้าเพดานสีขาวที่สะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ ผ่านหน้าต่างเข้ามา
‘อั่ก!’
ฉันอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อกำลังจะพลิกตัวไปอีกด้าน แต่เหมือนร่างกายที่ผ่านศึกมาอย่างหนัก เริ่มที่จะออกอาการความเจ็บปวดที่ร้าวรานไปทั้งตัวเหมือนรถบรรทุกทับไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บแล่นพล่านไปทุกส่วน โดยเฉพาะกึ่งกลางกายที่ถูกไอ้เด็กเวร! เอวดุคนนี้ ลงโทษอย่างบ้าคลั่งจนรุ่งเช้า
และที่น่าโมโหจนตอนนี้คือ...ฉันยังถูกแขนแกร่งของเควินกอดรัดไว้แน่นเหมือนเขากลัวว่าฉันจะหนีไปอีกครั้งเหมือนคราวก่อน
“อื้อ...ปล่อยฉันได้แล้ว” ฉันพยายามครางบอกด้วยเสียงแหบพร่า ขยับตัวยุกยิกไปมาภายใต้ผ้าห่มหนาที่ยังคลุมร่างเปลือยของเราสองคนอยู่ แต่ยิ่งฉันดิ้นเท่าไหร่ แผ่นอกแกร่งของเขาก็ยิ่งแนบชิดเข้ากับแผ่นหลังของฉันจนมันร้อนไปทั้งผืนหลัง
“เฮ้ออยู่เฉย ๆ น่า ฟืด~~~” เขาสูดดมกลิ่นกายฉันตรงหล
