วันต่อมาศิวัชมาถึงตั้งแต่แปดโมงเช้า หญิงสาวกำลังพาเด็กๆ ทานอาหารเช้า เด็กชายต้นกล้าโบกมือเรียกพ่อแต่ไกล อรุณีมาลามองดูลูกด้วยความหนักใจ เธอจะจัดการเวลาที่จะให้เขามาเจอเด็กๆ ได้อย่างไรที่จะไม่กระทบใจลูก
“ออจะไปไหนไหมวันนี้” หญิงสาวมองหน้าเขาเมื่อได้ยินคำถาม
ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งข้างลูกชาย หลังจากที่สั่งกาแฟไปกับบริกร
“ทำไมเหรอคะ” เธอย้อนถาม
“พี่อยากชวนออกับลูกไปบ้าน คุณแม่เตรียมขนมไว้ให้หลานๆ ด้วย” เขาหันไปคุยกับคู่แฝด “อยากไปบ้านพ่อไหมคะ ต้นกล้า ต้นข้าว”
ต้นข้าวพยักหน้า ส่วนต้นกล้า “อยากครับ”
“แล้วเรื่องที่คุณว่าจะคุยล่ะคะ” หญิงสาวถาม
“พี่ว่าเราไปคุยกันที่บ้านดีกว่า ให้เด็กๆ อยู่กับคุณย่า เราจะได้มีเวลาตกลงกัน” เขาลดเสียงลงให้พอได้ยินกันสองคน
“หรือว่าอออยากจะคุยเรื่องเด็กๆ ต่อหน้าพวกเขา”
อรุณีมาลาข่มความไม่พอใจที่กำลังก่อตัวเป็นริ้วๆ ลงไป นั่นย่อมไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการอยู่แล้
