ทายาทของเสขสุรักษ์2

พิชชาคัดจมูกจนเธอต้องรีบหากระดาษเช็ดหน้ามาปิดจมูกและจามออกมาเสียงดัง “เฮ้ย..อะไรเนี่ย ใครนินทาฉัน” เธอบ่นเบาๆ “สงสัยจะเจ้าแฝดบ่นละมั้งพราว” พิมาลาพี่สาวที่เดินเข้ามาพอดีได้ยินน้องสาวบ่นจึงออกความเห็น “ไม่น่านะพิม นี่มันเพิ่งบ่ายสอง” พิชชามองเวลาที่ผนัง นี่ยังไม่ถึงเวลาไปรับลูกที่โรงเรียนยังเหลือเวลาอีกชม.กว่าๆ เธอหันมาคุยกับพี่สาวต่อ ด้วยความที่พี่น้องห่างกันปีเดียวจึงเรียกชื่อกันเฉยๆ ไม่มีสรรพนามใดๆ “พิมจะกลับแล้วเหรอ” “ฮื่อ พี่อัทธ์จะมารับแล้ววันนี้เขาออกเวรเร็ว” พิมาลาพูดถึงสามี พันตำรวจตรีอัทธกานต์และมีศักดิ์เป็นพี่เขยของพิชชา “คุณพราวคะ มีจดหมายค่ะ” นิอรเลขาของพิชชานำจดหมายเข้ามาวางให้เจ้านายสาว เธอเห็นประทับตราว่าด่วนสีแดงบนหน้าซองจึงรีบนำเข้ามาให้พิชชาทันทีที่ได้รับ พิมาลาขมวดคิ้วเมื่อเห็นประทับตราคำว่าด่วนบนหน้าซอง พิชชาเองก็สงสัยหญิงสาวใช้กรรไกรตัดปลายมุมขวาทันที และต้องแปลกใจหนักไปอีก เมื่อหัวกระดาษมีตราว่าเป็นหนังสือจากสำนักงานกฎหมายแห่งหนึ่ง “จดหมายอะไรจากสำนักงานกฎหมาย พราวไปติดหนี้ใครรึเปล่า” พิมาลาแซวน้องสาวแต่พิชชาส่ายหน้าหวือ เธอกวาดสายตาอ่านข้อความอย่างรวดเร็ว “หา...อะไรเนี่ย หาว่าฉันไปขโมยอะไรมาจากตระกูลเสขสุรักษ์ ให้รีบไปเจรจากันด่วนมิเช่นนั้นจะดำเนินการตามกฎหมาย” พิชชาพูดด้วยความมึนงง เธอไปเอาอะไรจากตระกูลใหญ่นั้นมาหรือ? ยิ่งคิดเธอยิ่งไม่เข้าใจพิมาลาจึงดึงจดหมายในมือน้องมาอ่านเอง “โถ..พราวของพิม อยากได้อะไรทำไมต้องไปขโมยของเขามาด้วยล่ะ ซื้อเอาก็น่าจะได้” “บ้าเหรอพิม ใครไปขโมยอะไรของเขา รู้จักกันหรือก็เปล่าผักไฮโดรบ้านเราก็ไม่ได้ส่งเขานี่” พิชชาพูดถึงกิจการปลูกพืชผักไฮโดรของเธอและพี่สาวที่รับช่วงต่อจากบิดามารดา “ไร้สาระ” พิชชาทำท่าจะโยนจดหมายนั่นทิ้ง แต่พิมาลาแย่งมาไว้ก่อน “อย่าเพิ่งทิ้ง พิมจะเอาไปเช็คให้ว่ามันเป็นพวกมิจฉาชีพไหม” พิมาลาไม่ชอบให้มีอะไรคาใจ เธอชอบการสะสางให้จบเป็นเรื่องๆ ไปจึงจะไปทำอย่างอื่นต่อให้สบายใจได้ ประตูห้องทำงานถูกผลักเข้ามา คราวนี้เป็นชายหนุ่มในเครื่องแบบครึ่งท่อนของตำรวจก้าวเข้ามาหลังจากที่เคาะประตูแล้วสามครั้ง “แม่บ้านบอกว่าพิมอยู่ที่นี่จะกลับหรือยังครับ ทำไมทำหน้าแบบนั้นกัน” อัทธกานต์เห็นสีหน้ายุ่งยากใจของภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันไม่นานกับน้องสาวของเธอจึงถามอย่างแปลกใจ “ก็นี่น่ะสิคะพี่อัทธ์ จดหมายอะไรจากสำนักงานกฎหมายไม่รู้ส่งมาถึงยายพราว” พิมาลาส่งจดหมายฉบับนั้นให้สามีดูต่อ อัทธกานต์กวาดสายตามองปราดไม่กี่นาทีจึงเงยหน้าบอกสองสาว “นี่น่าจะจดหมายของจริง คุณทศพลที่ลงชื่อเป็นทนายที่พี่รู้จัก ที่อยู่สนง.นี่ก็ของจริง ว่าแต่พราวไปเอาอะไรของตระกูลเสขสุรักษ์มารึเปล่า” พิชชาส่ายศีรษะ เธอนึกไม่ออกจริงๆ “ไม่นะคะพี่อัทธ์ ตั้งแต่เกิดมานอกจากของพิม พราวก็ไม่เคยไปขโมยอะไรของใครเลย” พิชชาทำสีหน้าครุ่นคิด ขณะที่พี่เขยอดหัวเราะไม่ได้ ขนาดเครียดพวกเธอยังมีแก่ใจพูดเล่น “เดี๋ยวพี่ไปถามคุณทศพลให้ จะได้รู้กัน” อัทธกานต์สรุปแล้วหันมาเรียกพิมาลา “งั้นเรากลับบ้านกันพิม พี่เหนื่อยเมื่อคืนสอบปากคำทั้งคืนยังไม่ได้นอนเลย” “ขอบคุณค่ะพี่อัทธ์” พิชชาขอบคุณพี่เขย พลางโบกมือให้พี่สาวเป็นเชิงลา เธอเองต้องออกไปรับลูกที่โรงเรียนเช่นกัน ################ ธาดามองดูรูปภาพของหญิงสาวและเด็กอีกสองคนที่ณานนำมาให้ เขาดูแล้วส่ายหน้าไปมา “นี่เหรอคนที่หมออนันต์สารภาพ” หญิงสาวในภาพนั้นดูน่าจะยังอายุไม่มาก มีเหตุอะไรที่เธออยากมีลูกแต่ไม่อยากมีสามีตามที่อนันต์บอก “ครับ ว่าแต่ทางคุณทศส่งจดหมายไปนานแล้วนะครับ เธอยังไม่ติดต่ออะไรกลับมา นอกจากมีพี่เขยที่เป็นตำรวจติดต่อถามแต่ทางคุณทศไม่ได้แจ้งรายละเอียดอะไรไป” “อ้อ นอกจากจะขี้ขโมยแล้วยังมีเส้นด้วย ถึงไม่กลัวกฎหมายล่ะสิ” ธาดาเปรย เขาเพ่งมองเด็กผู้ชายและผู้หญิงวัยสี่ขวบในภาพแล้วพึมพำ “เป็นไปไม่ได้ ตระกูลฉันไม่เคยมีลูกแฝด ไม่เคยมีใครมีลูกมากกว่าหนึ่ง” แต่หน้าตาของเด็กสองคนนั้นเหมือนกันมากทั้งที่เป็นแฝดไข่คนละใบ และที่สำคัญที่สุดมีเค้าของตัวเขาเองด้วย “แต่ผมว่าเป็นไปได้นะครับ การผสมเทียมมีแฝดได้เป็นเรื่องปกติเลย” ฌานแย้งทำให้ธาดาเงยหน้ามองลูกน้องแต่เขาไม่พูดอะไร ฌานจึงถามต่อ “เรื่องนี้คุณใหญ่จะทำอะไรต่อครับ ให้คุณทศติดต่อไปอีกไหม” “ไม่ต้องให้ใครติดต่อ ฉันจะไปจับตัวหัวขโมยเอง”