พิชชารู้สึกตัวตื่นในตอนสายมากของวันรุ่งขึ้น เธอลืมตาแล้วต้องรีบหยีตาลงเมื่อเจอแสงสว่างจ้าในห้อง หญิงสาวป่ายมือเปะปะไปบนเตียงฝั่งที่นอนของธาดาที่เย็นเฉียบแสดงว่าเขาลุกไปนานแล้ว เธอโล่งใจเพราะรู้ว่าเขาต้องลุกไปดูแลเด็กๆ
เธอพลิกตัวอีกสองครั้งจนอีกสองสามนาทีต่อมา หญิงสาวค่อยๆ ชันตัวลุกขึ้นนั่งมองเวลาแล้วขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว
'ตายแล้วเรา ตื่นเวลาเดียวกับพระฉันเพลพอดี ทำไมคุณใหญ่ไม่ปลุก' หญิงสาวนึกเคืองตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอตื่นสาย
เมื่อคืนธาดาพาเธอไปล้างตัว ในห้องน้ำไม่มีอะไรนอกจากกอดจูบนิดหน่อย แต่พอกลับมาถึงเตียงเขากลับไม่ยอมให้เธอนอน
“คุณใหญ่!... พราวจะนอน” เธอปัดมือเขาออกเมื่อเขาเริ่มยุ่มย่ามไปทั่วตัว
พิชชาพลิกตัวนอนคว่ำไม่ให้เขาจูบปาก แต่เธอคิดผิดถ้านึกว่าเขาจะเปลี่ยนใจ ธาดาคร่อมทับจนเธอแทบจะจมลงไปกับที่นอน เขาสอดมือเข้าไปใต้ช่วงตัวดึงเชือกเสื้อคลุมให้ปมหลุดออกจากก
