แม่ชุมามองหน้าพ่อกับแม่ของพัชระ ก่อนจะเหลือบมองลูกสาวที่ยังนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ
เธอเห็นแววตานั้น ทั้งตกใจ ทั้งลังเล ทั้งไม่รู้จะรับมือยังไงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
แต่ก่อนที่น้ำตาลจะทันได้พูดอะไรออกมา เสียงคุณพ่อของพัชระก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงใจ
“ปิดเทอมนี้ พวกเราจะยกขันหมากมาสู่ขอน้ำตาลครับ สินสอดเท่าไหร่ คุณแม่เรียกได้เลย ไม่อั้น!”
คำพูดนั้นทำให้ห้องที่เงียบสนิทถึงกับอบอุ่นขึ้นในทันที
แม่ชุมาหันไปสบตาน้ำตาล แล้วถอนหายใจเบาๆก่อนจะยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ทั้งอบอุ่นทั้งโล่งใจ
“โธ่เอ๊ย… คุณพ่อคุณแม่พูดแบบนี้ แม่คนเป็นผู้ใหญ่ก็อุ่นใจค่ะ”
เสียงของเธอสั่นนิดๆ แต่แฝงด้วยความยินดีที่แท้จริง
“แม่เห็นสายตาพัชระแล้ว รู้เลยว่าลูกชายคุณเต็มใจรับผิดชอบน้ำตาลจริง… ถ้าอย่างนั้น แม่ก็ไม่มีเหตุผลจะขัดอะไรค่ะ”
น้ำตาลเงยหน้าขึ้นทันที
“แม่…!”
แม่ชุมาหันมามองลูกสาว พลางลูบมือเบาๆ
“ลูก… เรื่องของหั
