ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงคุณแม่เอ่ยอย่างอ่อนโยน
“โอเค… พลับดูแลตัวเองดีๆ นะลูก ถ้าพรุ่งนี้ไปเรียนไม่ไหว ก็พักอยู่บ้านได้ ทานข้าวทานยาให้ตรงเวลาด้วย”
พลับเพายิ้มบางๆ น้ำเสียงอ่อนลงทันที
“ค่ะคุณแม่… พลับจะดูแลตัวเองค่ะ”
ติ๊ด!! สายถูกตัดไป
ภีมร์เสียงทุ้มดุขึ้นนิดหน่อย ดวงตาเข้มมองเธอไม่กะพริบ
“แก… ไปบอกคุณอาว่าอยู่กับเราแบบนั้น… คุณอาจะดุแกนะ พลับ”
พลับเพายิ้มบางๆ แต่สายตาอ่อนโยน
“คุณแม่ไม่ดุหรอก…”
ภีมร์ชะงัก คิ้วเข้มขมวดแน่น ยกนิ้วชี้ขึ้นเหมือนต้องการคำตอบ
“แก่มีอะไรที่ยังไม่บอกเรา… หรือเปล่า พลับ”
พลับเพาเงยหน้ามองภีมร์ ใบหน้าแดงระเรื่อแต่ดวงตากลับจริงจัง
“เราจะคุยเรื่องนี้กับแกยังไง… วันนั้นวันที่แกหนีออกจากบ้าน คุณอาภัควัฒน์กับคุณแม่เรียกเราเข้าไปคุย แล้วท่านสองคน… บอกว่ารู้เรื่องของเราตั้งแต่วันแรกที่แกกลับถึงไทยแล้ว”
ภีมร์สบตาเธอแน่น ริมฝีปากขบกันเบาๆ ก่อนจะถามเสียง
