ข้าวต้ม หมู และหัวใจละลาย

พลับเพาตัดบท “อิ่มแล้ว…เรา ขอไปนอนนะ” ภีมร์ตอบเสียงสันๆ “อื้ม” ร่างบางเดินเข้าห้องนอนในคอนโด เธอกวาดตามองรอบๆ ห้อง “โห… จัดห้องโทนเทาเข้มเชียว วิวเมืองก็สวย” เธอไปยืนอยู่มุมกระจกบานใหญ่ มองวิวเมืองอยู่เงียบๆ นานหลายวินาที จู่ๆ คนร่างสูงก็มาสวมกอดเธอจากด้านหลัง พูดเสียงเผ่วกระซิบ “คิดอะไรอยู่พลับ…” เขาก้มกดริมฝีปากลงบนซอกคอ ไล่ไปตามแนวหูเบาๆ จากนั้นเขาหมุนไหลบาง ให้เธอหันหน้าหลังพิงกระจกบานใหญ่ มือหนายกมือเธอขึ้นเหนือหัว และจูบริมฝีปากเบาๆ อย่างระมัดระวัง มืออีกข้างลูบไล้ร่างกายเธอเบาๆ ทว่าเต็มไปด้วยความอบอุ่น พลับเพารู้สึกใจเต้นแรง แต่ก็ไม่ได้ผลักเขาออก… เธอเลือกจะยอมให้ความใกล้ชิดนี้ค่อยๆ ทำให้หัวใจอุ่นขึ้น พลับเพาพูดเสียงอู้อี่ “อื้ม… ภีมร์” เขาก้มลงอุ้มเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วพาไปวางที่เตียงเบาๆ ก่อนจะพาเธอนอนลง จากนั้นกอดเธอแน่น สองร่างที่สวมชุดขาวบนที่นอนสีเทาเข้ม