ตอนที่ 1 Anonymous

บรรยากาศในห้องวีไอพีชั้นสองกลับมาเงียบอีกครั้ง หลังจากพวกเพื่อนๆ พากันแยกย้ายลงไปทำตามบทลงโทษส้นตีนของตัวเองจนหมด เหลือแค่ร่างสูงของเลออนที่ยังคงนั่งพิงพนักโซฟาอยู่ที่มุมเดิม แอลกอฮอล์หลายดีกรีที่อัดเข้าเส้นเลือดมาหลายชั่วโมงเริ่มทำให้สติที่เคยนิ่งพร่ามัวลงนิดๆ เลออนแกว่งแก้วเหล้าในมือเบาๆ นัยน์ตาสีดำสนิทมองก้อนน้ำแข็งที่กระทบขอบแก้ว ท่ามกลางเสียงดนตรีบีตหนักๆ ที่ดังลอดขึ้นมา เอาจริงๆ เขาไม่จำเป็นต้องมานั่งเสียเวลารอผู้หญิงไร้ตัวตนหลังโปรไฟล์รูปต้นไม้บ้านั่นเลยสักนิด กะอีแค่หาคนมานอนด้วยเพื่อจบเกมปัญญาอ่อนนี่ เขาแค่เดินลงไปข้างล่าง คว้าผู้หญิงสักคนที่พร้อมจะขึ้นเตียงด้วย หิ้วไปเปิดห้อง ถ่ายรูปส่งลงกลุ่ม... แม่งก็จบแล้ว แต่ความหยิ่งและคำพูดอวดดีของยัยนั่น... มันดันกระตุกอีโก้คนอย่างเขาเข้าอย่างจัง จนอยากจะเห็นหน้านักว่าตัวจริงจะแน่เหมือนตอนพิมพ์แชทหรือเปล่า เลออนวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะกระจก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อก นิ้วโป้งไถเปิดดูแอปพลิเคชันแชทสีเขียวที่มีข้อความเด้งค้างอยู่เป็นร้อย... ส่วนใหญ่ก็มีแต่ข้อความเสนอตัวจากผู้หญิงที่เขาเคยควงผ่านๆ ทักมาหา แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับเรียบตึงไร้อารมณ์ เขากวาดสายตามองข้อความพวกนั้นด้วยความเบื่อหน่าย ไม่คิดจะกดเข้าไปอ่านหรือตอบกลับใคร จนกระทั่งปลายนิ้วเลื่อนไปหยุดที่แชทบนสุดซึ่งถูกปักหมุดเอาไว้... 'Nadia' ห้าปี... คือเวลาที่เขาคบกับนาเดียร์ผู้ที่เป็นรักแรกของเขา สำหรับเลออน นาเดียร์คือผู้หญิงคนเดียวที่เขารักและแคร์ที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน... เธอก็เป็นคนที่เขา ‘แตะต้อง’ ไม่ได้ สุขภาพที่อ่อนแอจากอาการป่วยทำให้นาเดียร์ตอบสนองเรื่องบนเตียงให้เขาไม่ได้ ซึ่งเลออนเข้าใจมันดี สำหรับเขา กฎมันชัดเจนมาตลอด... ความรักก็ส่วนความรัก เซ็กส์ก็ส่วนเซ็กส์ เขาเป็นผู้ชายธรรมดาที่มีความต้องการสูงและสนุกกับเรื่องพวกนี้ นาเดียร์เองก็มีเหตุผลพอที่จะเข้าใจธรรมชาติของเขา เธอปล่อยให้เขาไปปลดปล่อยกับคนอื่นได้ตามสบาย ขอแค่ป้องกันและไม่เอาใครเข้ามาล้ำเส้นก็พอ มันเป็นแบบนี้มาตลอด... จนเขาชินชากับลูปชีวิตแบบนี้ไปแล้ว เลออนกดเข้าไปในแชทของแฟนสาว บทสนทนาล่าสุดเพิ่งจบลงเมื่อช่วงหัวค่ำ LN: คืนนี้กินเหล้าต่อ คงไม่ได้แวะไปหานะ Nadia: โอเคค่ะ เขาอ่านข้อความสั้นๆ นั้นด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดหรือละอายใจใดๆ เพราะต่อให้เขาจะผ่านผู้หญิงมามากแค่ไหน เขาก็รู้ตัวเองดีที่สุดว่าในใจเขามีแค่นาเดียร์คนเดียว ผู้หญิงคนอื่น... ก็แค่ที่ระบายความใคร่ชั่วคราว เสร็จกิจ แล้วก็แยกย้าย ไม่มีอะไรมากกว่านั้น นิ้วยาวกดสลับแอปพลิเคชัน กลับเข้าไปที่หน้าแชทใต้ดินอีกครั้ง แอคเคาตน์รูปต้นไม้นั่นยังคงนิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่สถานะการอ่าน หลังจากที่เขาส่งโลเคชันของผับไปให้เมื่อสิบนาทีก่อน เลออนแค่นหัวเราะในลำคอ โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า สงสัยเป็นพวกแอคเคานต์ปั่น ร่างสูงตัดสินใจผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กะจะเดินลงไปข้างล่างเพื่อหาคว้าผู้หญิงสักคนในผับไปนอนด้วยตามปกติ ให้มันจบๆ เกมส้นตีนนี่ไปซะ แต่ในจังหวะที่กำลังจะก้าวขาเดิน... ติ๊ง! หน้าจอโทรศัพท์ที่ถูกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันหาคู่ Anonymous: ฉันอยู่หลังร้านแล้วค่ะ นัยน์ตาสีดำสนิทตวัดมองข้อความนั้น มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นมานิดๆ อย่างนึกสนุก ก่อนที่มือหนาจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ LN: เดี๋ยวผมลงไปรับ เลออนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเกต หยิบหน้ากากอนามัยสีดำสนิทขึ้นมาสวมปิดบังครึ่งล่างของใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้ มันเป็นความเคยชินและกฎเหล็กของเขาเวลาไปมีอะไรกับผู้หญิงชั่วคราว... เซ็กส์ก็คือเซ็กส์ เขาไม่จำเป็นต้องเปิดเผยตัวตนหรือแจกหน้าตาให้ใครจำได้ ร่างสูงเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกจากห้องวีไอพี ตรงดิ่งลงไปยังลานจอดรถด้านหลังร้านตามที่นัดหมายไว้ ท่ามกลางความมืดและแสงไฟสลัวจากหลอดไฟริมทาง เลออนกวาดสายตามองหาเป้าหมาย ก่อนที่สายตาคมกริบจะไปสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคน ผู้หญิงคนหนึ่งยืนพิงกำแพงอิฐ ในมือเรียวคีบบุหรี่ที่เพิ่งอัดเข้าปอด ควันสีเทาหม่นลอยคลุ้งไปในอากาศยามดึก แม้แสงไฟบริเวณลานจอดรถจะสลัว แต่ก็สว่างพอที่จะทำให้สายตาคมกริบประเมินทรวดทรงของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน ร่างบางอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำสนิทที่สั้นกระชับ เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าและหน้าอกอวบอิ่มที่ดึงดูดสายตาอย่างร้ายกาจ ผิวขาวจัดที่โผล่พ้นร่มผ้าตัดกับความมืดรอบด้านอย่างลงตัว ประกอบกับเรือนผมสีบลอนด์สว่างที่สยายเคลียแผ่นหลัง ยิ่งขับให้ภาพลักษณ์ของเธอโดดเด่นสะดุดตาราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... แค่มองจากรูปร่างเอวคอดและช่วงขาเรียวยาวที่ยืนโพสท่าอยู่นั้น ผู้หญิงคนนี้ก็มีหุ่นที่เซ็กซี่ชวนหลงใหล เลออนเดินตรงเข้าไปหาด้วยท่าทีเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยปากถามเสียงทุ้มผ่านหน้ากากอนามัย "คุณคือ... คนที่ใช้โปรไฟล์รูปต้นไม้ใช่หรือเปล่าครับ?" หญิงสาวชะงักไปนิด เธอปรายตามองร่างสูงโปร่งที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าอยู่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ใช่ค่ะ..." เสียงหวานแต่ติดจะราบเรียบตอบกลับมา "เดี๋ยวสักครู่นะคะ" พูดจบ เธอก็ทิ้งมวนบุหรี่ในมือลงบนพื้นแล้วใช้ปลายรองเท้าขยี้จนไฟดับมอด ท่าทางเย็นชาและเด็ดขาดนั้นดึงดูดสายตาของเลออนได้อย่างน่าประหลาด แต่สิ่งที่ทำให้คนนิ่งเฉยอย่างเลออนถึงกับต้องเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ คือวินาทีต่อมา... ร่างบางตรงหน้าดันล้วงเอา 'แมสก์' ขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าของตัวเองเอาไว้เหมือนกันกับเขาเป๊ะ "ฉันขอใส่แมสก์นะคะ พอดีไม่ต้องการให้ใครเห็นหน้า..." เสียงหวานที่ถูกบดบังไปครึ่งหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา นัยน์ตากลมโตคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับเขา "คุณเองก็คงจะเหมือนกัน" "ครับ" เลออนตอบรับสั้นๆ ในลำคอ "งั้นเราไปกันเลยมั้ยคะ... ที่ไหนดีล่ะ?" เธอถามต่อ ท่าทีใจกล้าและเด็ดเดี่ยวนั้นไม่ได้ลดทอนลงไปเลยแม้แต่น้อย "ข้างบนมีห้องนะครับ ผมเปิดทิ้งไว้... ถ้าคุณไม่ติด" "ตามนั้นค่ะ" เมื่อตกลงกันได้ง่ายๆ ร่างสูงจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหมุนตัวแล้วเดินนำหญิงสาวปริศนาเข้าไปในตัวผับผ่านทางประตูหลัง ท่ามกลางเสียงดนตรีที่เริ่มดังชัดขึ้นเรื่อยๆ ทว่าในระหว่างที่ก้าวเดิน นัยน์ตาสีดำสนิทกลับหลุบต่ำลงอย่างใช้ความคิด... เขาไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงที่กำลังเดินตามหลังมาเป็นใคร แต่ไม่รู้ทำไม... ทั้งบรรยากาศรอบตัว ท่าทางการแสดงออก หรือแม้น้ำเสียงหวานๆ ที่เอ่ยออกมาก่อนหน้านี้... มันถึงได้ให้ความรู้สึกช่าง 'คุ้นเคย' เสียเหลือเกิน