หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...
เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าทุกวัน เพราะวันนี้คือกำหนดการที่พาขวัญจะได้กลับไปใช้ชีวิตนักศึกษาเป็นวันแรก
“เย้! และแล้ววันนี้ก็มาถึง!”
ร่างเล็กในชุดนักศึกษารัดรูปพอดีตัวเดินลงมาจากบันไดด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ ความสดใสของเธอทำเอาบรรยากาศทึมๆ ในคฤหาสน์ดูสว่างไสวขึ้นทันตา
“ดีใจขนาดนั้นเลยหรือไง” ราฟาเอลที่ยืนกอดอกรออยู่หน้าประตูเอ่ยถามเสียงเรียบ มุมปากกระตุกยิ้มบางๆ
“ดีใจม๊ากมากกกกค่ะ!” เธอตอบเสียงใส ลากเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี
ก็จะไม่ให้เธอดีใจได้ยังไง ในเมื่อตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ตัวปัญหาที่คิดว่าน่าจะคุยยากที่สุดอย่างเรย์เดน ยืนกรานหัวชนฝาว่าจะไม่ให้เธอไปเรียนเด็ดขาด ไม่ใช่ว่ากลัวเธอเป็นอันตรายหรือกลัวลูกหลงจากศัตรูหรอกนะ... แต่รายนั้นกลัว ‘ผู้ชายคนอื่น’ จะเข้าใกล้เมียตัวเองต่างหาก กว่าจะกล่อมให้ยอมสงบลงได้ ก็เล่นเอาเหนื่อย
แถมหลังจากกลับมาครั้งนี้ ดูเหมือนสองพี่น
